55 - آنها غير از خدا چيزهايى را مىپرستند كه نه به آنها سودى مىرساند و نه زيانى ، و كافران در برابر پروردگارشان ( در طريق كفر ) كمك كار يكديگرند . تفسير : دو درياى آب شيرين و شور در كنار هم نخستين آيه مورد بحث ، اشاره به عظمت مقام پيامبر ص است ، مىفرمايد : « اگر ما مىخواستيم در هر شهر و ديارى ، پيامبرى مىفرستاديم » ( اما چنين نكرديم و مسئوليت هدايت جهانيان را بر دوش تو افكنديم ) ( * ( وَلَوْ شِئْنا لَبَعَثْنا فِي كُلِّ قَرْيَةٍ نَذِيراً ) * ) . در واقع همانگونه كه خداوند - طبق آيات گذشته - قدرت دارد دانه‌هاى باران حياتبخش را به تمام سرزمينهاى مرده بفرستد ، اين توانايى را نيز دارد كه وحى و نبوت را در هر شهر و ديارى بر قلب پيامبرى نازل كند ، و براى هر امتى انذار كننده و بيم دهنده اى بفرستد ، اما خداوند آنچه را شايسته تر است براى بندگان برمىگزيند ، زيرا تمركز نبوت در وجود يك فرد باعث وحدت و انسجام انسانها و جلوگيرى از هر گونه تفرقه و پراكندگى مىشود . اين احتمال نيز وجود دارد كه بعضى از مشركان در كنار بهانه‌هاى ديگر اين بهانه را نيز داشتند و مىگفتند آيا بهتر نبود خدا در هر شهر و آبادى ، پيامبرى مبعوث مىكرد ؟ ولى قرآن در پاسخ آنها مىگويد : خدا اگر مىخواست مىتوانست چنين كند ، اما قطعا صلاح امتها و ملتها اين پراكندگى نبود . به هر حال اين آيه هم دليلى است بر عظمت مقام پيامبر ، و هم لزوم وحدت رهبرى و هم سنگين بودن بار مسئوليت او . به همين دليل در آيه بعد دو دستور مهم را كه دو برنامه اساسى پيامبران